Roemeense e-Factura vereenvoudiging voor B2C-verkoop treedt in werking
Boekarest, 1 juli 2026 – Terwijl de meeste Europese landen hun e-facturatieverplichting juist verder uitbreiden, kiest Roemenië voor het tegenovergestelde bij consumentenverkoop. De Roemeense e-Factura vereenvoudiging, vastgelegd in Wet 88/2026 (gepubliceerd op 29 mei 2026), schrapt de meldplicht voor B2C-facturen aan particulieren die geen fiscaal identificatienummer opgeven. Voor bedrijven die vanuit Nederland of België verkopen aan Roemeense consumenten scheelt dit direct administratieve last.
Wat er precies verandert
Sinds begin 2025 moesten Roemeense verkopers ook B2C-transacties via het nationale RO e-Factura-systeem van de belastingdienst ANAF rapporteren. Wet 88/2026 keert dit gedeeltelijk terug: een verkoop aan een natuurlijk persoon wordt als B2C behandeld zodra de klant geen fiscaal nummer opgeeft of alleen het persoonlijke identificatienummer (CNP) gebruikt. In die gevallen is verzending via RO e-Factura niet langer verplicht, tenzij de particulier zich vrijwillig heeft ingeschreven in het optionele RO e-Factura-register. Als plaatsvervanger voor het ontbrekende fiscale nummer gebruikt het systeem voortaan een vaste code van dertien nullen in het veld voor de begunstigde.
Uitzondering blijft bestaan
Geeft een klant bij een retailtransactie wél een geldig fiscaal nummer op, dan blijft een e-factuur verplicht. Doet een verkoper dat niet, dan volgt een boete van 15 procent van het factuurbedrag. De algemene termijn voor doorsturen naar de Virtual Private Space (SPV) van ANAF blijft vijf werkdagen na uitgifte van de factuur. Bedrijven kunnen bovendien verzoeken om uitschrijving uit het verplichte of optionele register, wat ingaat op de eerste dag van de volgende maand.
Waarom dit relevant is buiten Roemenië
Roemenië gebruikt voor RO e-Factura een eigen nationaal systeem, geen Peppol-netwerk, wat het een ander model maakt dan bijvoorbeeld België of Frankrijk. Toch is de vereenvoudiging relevant voor Peppol.nu-lezers: het laat zien dat lidstaten na de eerste implementatiegolf actief bijsturen op basis van praktijkervaring, in plaats van uitsluitend verplichtingen uit te breiden. Voor finance teams die internationaal factureren, is het een concreet signaal om per land te blijven verifiëren welke facturatieregels voor welk klanttype gelden, in plaats van uit te gaan van een uniforme EU-brede aanpak.
Context: de bredere Europese trend
De algemene beweging binnen de EU gaat richting méér digitale rapportageverplichtingen, aangejaagd door het ViDA-pakket (VAT in the Digital Age) dat lidstaten voorbereidt op verplichte digitale rapportage van grensoverschrijdende B2B-transacties vanaf 2030. Roemenië liep hierop vooruit door B2C-verkopen al vanaf begin 2025 verplicht te laten rapporteren via RO e-Factura, verder dan wat ViDA zelf voor B2C voorschrijft. De Roemeense e-Factura vereenvoudiging van juli 2026 corrigeert dus vooral een eigen, strengere nationale keuze, niet een EU-brede verplichting. Dat onderscheid is belangrijk voor bedrijven die aannemen dat elke aanscherping in het ene land automatisch ook elders wordt doorgevoerd: nationale regimes blijven, ook binnen de EU, op detailniveau van elkaar verschillen.
Voor e-commercebedrijven en retailers die vanuit Nederland of België aan Roemeense consumenten verkopen, betekent de wijziging concreet minder administratieve verwerking bij anonieme kassaverkopen en onlinebestellingen zonder ingevuld fiscaal nummer, terwijl de verplichting voor zakelijke klanten met een geldig fiscaal nummer onveranderd blijft. Wie beide klanttypen bedient, doet er goed aan het factuursysteem zo in te richten dat automatisch wordt herkend of een fiscaal nummer is opgegeven, zodat de juiste rapportageroute wordt gevolgd.
Check bij twijfel over het juiste factuuradres of facturatiekanaal per land altijd de actuele regels, bijvoorbeeld via het overzicht van e-factuuradressen per land op Peppol.nu, en vergelijk internationaal actieve serviceproviders via de Peppol.nu vergelijkingstool. De Roemeense e-Factura vereenvoudiging laat zien dat het lonend blijft om nationale regelgeving actief te volgen, ook nadat een verplichting al is ingevoerd.
